Tuesday, August 25, 2015

Η Επίθεσις της Ευρώπης κατά της Ελληνικής δημοκρατίας • του Γιόζεφ Στίγκλιτς

Η Επίθεσις της Ευρώπης κατά της Ελληνικής δημοκρατίας




Ακούστε τι είπε στις 29 Ιουνίου του 2015 ο κ. Joseph E. Stiglitz (Ιωσήφ E. Στίγκλιτς) για την Ελλάδα σε σχέση με τους δανειστές της!  Άκουσον-άκουσον!  Μιλάμε για έναν κορυφαίο οικονομολόγο που έχει δουλέψει ο ίδιος για τη Παγκόσμια Τράπεζα και για τη κυβέρνση του πρώην Προέδρου των ΗΠΑ, Μπίλ Κλίντον.   


Ο βραβευμένος με Νόμπελ στα οικονομικά και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, κ. Joseph E. Stiglitz, ήταν πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων του πρώην Προέδρου των ΗΠΑ, Μπιλ Κλίντον,  και υπηρέτησε ως Ανώτερος Αντιπρόεδρος και επικεφαλής οικονομολόγος της Παγκόσμιας Τράπεζας.  

Δείτε παρακάτω ένα άρθρο* του έγραψε ο κ. Στίγκλιτς για το project-syndicate.org αποκαλύπτωντας την αλήθεια για το τι πραγματικά συμβαίνει με την Ελλάδα και τους εταίρους της!  Επίσης, δείτε πώς συμβούλε τους Έλληνες να ψηφίσουν για το δημοψήφισμα!…

~

Η Επίθεσις της Ευρώπης κατά της Ελληνικής δημοκρατίας

Άρθρο του οικονομολόγου Joseph E. Stiglitz (Ιωσήφ E. Στίγκλιτς) • 29 Ιουνίου 2015

Μετάφρασις του Ιωαν. Κουντούρη  •  JohnKountouris.com
                            
ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ - Η αύξηση του κρεσέντο των διαπληκτισμών και πικρίας μέσ᾽στην Ευρώπη μπορεί να φαίνεται στους ξένους να είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της πικρής φινάλε που παίζεται ανάμεσα στην Ελλάδα και τους πιστωτές της.  Στην πραγματικότητα, οι Ευρωπαίοι ηγέτες αρχίζουν επιτέλους να αποκαλύψουν την αληθινή φύση της συνεχιζόμενης διαφοράς του χρέους, και η απάντηση δεν είναι ευχάριστη: πρόκειται για την εξουσία και τη δημοκρατία, πολύ περισσότερο από το χρήμα και τα οικονομικά.

Φυσικά, τα οικονομικά πίσω από το πρόγραμμα που πλάσαρε η "τρόικα" (η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) στην Ελλάδα πριν από πέντε χρόνια ήταν αβυσσαλέα, με αποτέλεσμα τη μείωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας. Δεν μπορώ να σκεφτώ ποτέ για καμία ύφεση που δεν ήταν τόσο σκόπιμη και που είχε τέτοιες καταστροφικές συνέπειες: π.χ., το ποσοστό στην Ελλάδα της ανεργίας των νέων, υπερβαίνει πλέον το 60%.

Είναι εντυπωσιακό ότι έχει αρνηθεί να αναλάβει την ευθύνη για όλα αυτά η τρόικα, ή να παραδέχθει τουλάχιστον πόσο κακές υπήξαν οι οικονομικές προβλέψεις και τα μοντέλα της. Αλλά αυτό που είναι ακόμη πιο εκπληκτικό είναι ότι δεν έχουν μάθει καν κανένα δίδαγμα απο όλ᾽αυτά οι ηγέτες της Ευρώπης!  Η τρόικα εξακολουθεί να είναι απαιτητική λέγοντας ότι πρέπει να επιτύχει η Ελλάδα πρωτογενές πλεόνασμα του προϋπολογισμού (εκτός των πληρωμών τόκων) 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2018.

Οικονομολόγοι σε όλο τον κόσμο καταδίκασαν αυτόν τον στόχο ως τιμωρητικό, διότι στόχο για αυτό θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε μια βαθύτερη ύφεση. Πράγματι, ακόμη και αν αναδιαρθρωθεί το χρέος της Ελλάδος πέρα από οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί κανείς, θα παραμείνει σε ύφεση η χώρα εάν δεσμευτούν οι ψηφοφόροι στην επίτευξη του στόχου της τρόικας κατα το ξαφνικό δημοψήφισμα που θα διεξαχθεί αυτό το Σαββατοκύριακο.

Όσον αφορά την μετατροπή μεγάλου πρωτογενούς ελείμματος σε πλεόνασμα, λίγες χώρες έχουν καταφέρει κάτι σαν αυτό που έχουν επιτύχει τα τελευταία πέντε χρόνια οι ίδιοι οι Έλληνες. Και, αν και το κόστος από την άποψη του ανθρώπινου πόνου ήταν εξαιρετικά υψηλό, οι πρόσφατες προτάσεις της Ελληνικής κυβερνήσεως συνέβαλαν σε μεγάλο βαθμό προς την ικανοποίηση των απαιτήσεων των πιστωτών της.

Αλλά για να είμαστε εδώ σαφείς: πολύ λίγα απο τα χρήματα που έχει δανεισθεί η Ελλάδα, απο τους πιστωτές της, πράγματι έφτασαν τελικά στην ίδια για τη χρήση τη δικιά της. Αυτά τα λεφτά πήγαν στους πιστωτές του ιδιωτικού τομέα— συμπεριλαμβανομένων των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών.  Η Ελλάδα έχει πάρει μόνο ένα κομμάτι ψωμί, αλλά πλήρωσε υψηλό τίμημα η ίδια για τη διατήρηση των τραπεζικών συστημάτων αυτών των χωρών. Το ΔΝΤ και οι άλλοι «επίσημοι» πιστωτές δεν χρειάζονται τα χρήματα που απαιτούνται απο την Ελλάδα. Εν προκειμένω, σύμφωνα με ένα σενάριο business-as-usual (δηλ., σενάριο των συνηθισμένων), τα χρήματα που θα έπαιρναν οι πιστωτές της Ελλάδας, θα ήταν πολύ πιθανό να πρόκειται απλά να δανεισθούν και πάλι στην Ελλάδα.

Αλλά, πάλι, το ζήτημα αυτό δεν είναι για τα λεφτά.  Πρόκειται για τη χρήση «καταληκτικών προθεσμιών» για να αναγκαστεί η Ελλάδα να υποταγεί και να αποδεχθεί τα απαράδεκτα όχι μόνο μέτρα λιτότητας, αλλά και άλλων οπισθοδρομικών και τιμωρητικών πολιτικών.

Αλλά γιατί να το κάνει αυτό η Ευρώπη;  Γιατί αντιστέκονται στο δημοψήφισμα οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αρνιούνται να παραταθεί έστω για λίγες μέρες η προθεσμία του Ιουνίου 30 για την επόμενη πληρωμή της Ελλάδας προς το ΔΝΤ;  Μα δεν πρόκειται τελικά η όλη ιδέα της ενώσεως της Ευρώπης για την προώθηση της…δημοκρατίας;;;

Τον Ιανουάριο φέτος, για μια κυβέρνηση αποφασισμένη δήθεν να βάλει τέλος στην λιτότητα ψήφισαν οι πολίτες της Ελλάδας.  Αν η Ελληνική κυβέρνηση απλά εκπλήρωνε τις προεκλογικές υποσχέσεις της, θα είχε ήδη απορρίψει την πρόταση αυτήν. Αλλά ήθελε να δώσει στους Έλληνες πολίτες την ευκαιρία να αποφασίσουν οι ίδιοι για το θέμα αυτό, που τόσο κρίσιμη ήταν για τη μελλοντική ευημερία της χώρας τους.

Αυτή η ανησυχία για τη λαϊκή νομιμοποίηση είναι ασυμβίβαστη με την πολιτική της ευρωζώνης, η οποία ως πολύ δημοκρατικό εγχείρημα δεν υπήρξε ποτέ. Οι περισσότερες από τις κυβερνήσεις των μελών της δεν εζήτησαν την έγκριση των λαών τους για να παραδωθούν οι νομισματικές τους κυριαρχίες στην ΕΚΤ. Όταν η Σουηδία προσπαθούσε να κάνει το ίδιο, είπαν όχι σε αυτό οι ίδιοι οι Σουηδοί.  Είχαν καταλάβει τότε ότι θα αυξηθεί η ανεργία αν οριστεί η νομισματική πολιτική της χώρας τους από μια κεντρική τράπεζα που εστιάζει κατα κανόνα και μονόπλευρα στον πληθωρισμό (και επίσης ότι θα υπάρξει ανπαρκής προσοχή για τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα).  Η οικονομία θα υποφέρει, επειδή το οικονομικό μοντέλο πάνω στο οποίο στηρίζεται η ευρωζώνη βασιζόταν σε σχέσεις εξουσίας που άφηναν τους εργαζομένους σε μειονεκτική θέση.

Και με αρκετή σιγουριά, αυτό που βλέπουμε σήμερα, 16 χρόνια μετά, αφού είχε θεσμοθετήσει αυτές τις σχέσεις η Ευρωζώνη, είναι το αντίθετο της δημοκρατίας: Πολλοί ευρωπαίοι ηγέτες θέλουν να δουν το τέλος της αριστερής κυβέρνησης του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα.  Άλλωστε, είναι εξαιρετικά άβολο να έχουμε στην Ελλάδα μια κυβέρνηση που θα είναι τόσο αντίθετη με τους τύπους πολιτικής που έχουν κάνει τόσα πολλά για την αύξηση της ανισότητας σε τόσες πολλές προηγμένες χώρες, και που είναι τόσο αφοσιωμένη στην ανάσχεση της ανεξέλεγκτης εξουσίας του πλούτου. Φαίνεται να πιστεύουν ότι μπορούν τελικά να ρίξουν την ελληνική κυβέρνηση με εκφοβισμούς με την ελπίδα ότι θα αποδεχθεί τελικά μια συμφωνία που έρχεται σε αντίθεση με την εντολή της προς τον λαό τον δικό της.

Είναι δύσκολο να συμβουλεύσουμε τους Έλληνες πώς να ψηφίσουν στις 5 Ιουλίου. Ούτε μια απο τις εναλλακτικές λύσεις —δηλ., η έγκριση ή η απόρριψη των όρων της τρόικας— θα είναι εύκολη, και οι δύο φέρουν τεράστιους κινδύνους. Μια ψήφος υπερ του «ναι» σχεδόν θα σήμαινε οικονομική ύφεση χωρίς τέλος. Ίσως μια εξαντλημένη χώρα —η οποία θα έχει εκποιήσει το σύνολο των περιουσιακών της στοιχείων, και της οποίας οι φωτεινοί νέοι της θα έχουν μεταναστεύσει— θα μπορούσε να πάρει επιτέλους διαγραφή χρέους· ίσως η Ελλάδα, αφού συρρικνωθεί σε μια οικονομία μεσαίου εισοδήματος, θα μπορούσε τελικά να είναι εις θέσιν να πάρει βοήθεια από την Παγκόσμια Τράπεζα. Όλα αυτά μπορεί να συμβούν στην επόμενη δεκαετία, ή ίσως στη δεκαετία μετά από αυτήν.

Αντίθετα, ένας ψήφος υπερ του «όχι» τουλάχιστον θα ανοίξει το ενδεχόμενο ότι η Ελλάδα, με τις ισχυρές δημοκρατικές παραδόσεις της, θα μπορούσε να αρπάξει το πεπρωμένο της στα χέρια τα δικά της. Μπορεί οι Έλληνες να αποκτήσουν τη δυνατότητα να διαμορφώσουν ένα μέλλον που θα είναι —αν και ίσως όχι τόσο ευημερόν, όπως στο παρελθόν— πολύ πιο αισιόδοξο από ό, τι τα παράλογα βασανιστήρια του παρόντος.


Αν είχα την ευκαιρία, ξέρω εγώ πώς θα ψήφιζα.

_________________

*”Europe’s Attack on Greek Democracy” του Joseph E. Stiglitz  |  JUN 29, 2015  |  Λινκ: http://www.project-syndicate.org/columnist/joseph-e--stiglitz#yi25kqJftdPbt1iy.99




No comments: